Ta sesja powstała jako osobista celebracja urodzin — z lekkością, kolorem i dużą dawką pozytywnej energii.
Głównym motywem byłyurodziny, ale tak naprawdę chodziło o coś więcej: o pokazanie kobiety, która świętuje siebie, swoje doświadczenie, swoją drogę i swoją obecność.
„Równowaga” to projekt fotograficzny, który łączy dwa światy: opowieść o współczesnej wsi oraz prezentację wyjątkowej kolekcji zabytkowych wag należącej do mieszkańca Słowik, śp. Mirka.
Punktem wyjścia stała się waga — przedmiot codzienny, praktyczny, a jednocześnie niezwykle symboliczny. W projekcie jest ona nie tylko elementem scenografii, ale także metaforą życia na wsi: równowagi między tradycją a nowoczesnością, pracą a odpoczynkiem, naturą a człowiekiem, wspólnotą a indywidualną historią.
Fotografie przedstawiają członkinie Koła Gospodyń Wiejskich w stylizowanych, wiejskich aranżacjach. W kadrach pojawiają się owoce, warzywa, orzechy, zioła, kwiaty, przetwory, stare naczynia i drewniane wnętrza. Wszystko to buduje atmosferę dawnego domu, wiejskiej spiżarni i codzienności zakorzenionej w ziemi, sezonowości oraz pracy rąk.
Drugim ważnym celem projektu jest pokazanie kolekcji wag Mirka ze Słowika. Wagi stają się świadkami dawnych czasów — przedmiotami z historią, które pamiętają handel, gospodarstwo, targ, kuchnię i codzienne mierzenie plonów. Dzięki fotografiom kolekcja zostaje pokazana nie jak muzealny eksponat, ale jako żywy element lokalnej opowieści.
Kobiecość nie zawsze jest delikatna.
Czasem jest ciszą przed decyzją. Spojrzeniem, które nie prosi o pozwolenie. Obecnością, której nie da się pomniejszyć.
Nie musi być uśmiechnięta.
Nie musi być łagodna.
Nie musi spełniać cudzych oczekiwań.
Może być spokojna i stanowcza.
Miękka i nieustępliwa.
Czuła i dzika jednocześnie.
Ta sesja była właśnie o tym — o kobiecości, która nie jest rolą do odegrania, ale przestrzenią do odzyskania.
Bez udawania. Bez przepraszania. Bez chowania się przed własnym światłem.
“Why, sometimes I've believed as many as six impossible things before breakfast.”
Niektóre sesje zaczynają się od śmiechu. Zaczynają się od nastroju. Od gestu dłoni. Od spojrzenia, które bardziej przypomina scenę z opowieści niż zwykły portret.
Ciemne tło, korona, filiżanka, czerwień sukni — każdy element buduje tutaj historię. Trochę baśniową, trochę teatralną, trochę niepokojącą.
To nie jest sesja o byciu „ładną do zdjęcia”. To sesja o wejściu w rolę.
O pozwoleniu sobie na inny obraz siebie. Bardziej tajemniczy. Bardziej filmowy. Bardziej odważny.
Bo portret nie musi być oczywisty.
Może być sceną.
Może być symbolem.
Może być początkiem historii, której nie trzeba tłumaczyć od razu.
